Από την κεντρική πλατεία, ένας ελικοειδής πετροστρωμένος δρόμος οδηγεί στην Άνω Πόλη, το φυσικό απόρθητο οχυρό και τη γειτονιά των ευγενών του παρελθόντος. Σήμερα, η σιωπή της ερειπωμένης πολιτείας, ενώνεται με τις μυρωδιές από τα άγρια διάσπαρτα βότανα και τη θέα που ξεκινά από τις καμάρες της πύλης, κάνει μια στάση στα φώτα της Κάτω Πόλης από ψηλά και χάνεται στο Μυρτώο πέλαγος.
Πάνω στα λιθόστρωτα σοκάκια, σε απομεινάρια από εκκλησίες, στέρνες και χαλάσματα κτιρίων των βυζαντινών και μεταβυζαντινών χρόνων, το βλέμμα ξεκουράζεται προτού φτάσει στην άκρη του γκρεμού. Εδώ, η μόνη διατηρημένη εκκλησία της Θεοτόκου Οδηγήτριας – Αγίας Σοφίας, από το 12ο αιώνα μέχρι σήμερα, δίνει μαθήματα πολιτισμού και δέους. Λίγο πριν το τέλος, στο ψηλότερο σημείο του βράχου, στο Γουλά, την ακρόπολη με την τετράγωνη πυριτιδαποθήκη που χτίστηκε επί ενετοκρατίας, ο επισκέπτης καταλαβαίνει γιατί η Μονεμβασιά αποτέλεσε έμπνευση για ταξιδιώτες και ποιητές.
